تشکر کنید تا محبوب و محترم باشید
ساعت ۱٠:٤٠ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۸ آبان ۱۳٩٠  کلمات کلیدی:

تشکر کنید تا محبوب و محترم باشید

سپاسگزاری «شکر» است، پس تشکر کنید تا محبوب و محترم باشید.
شکر را اگر با کسره بخوانید، می شود چیزی که فنجان چایتان را شیرین می کند، نه فقط چای، که قهوه تلخ تان را هم شیرین خواهد کرد و خدا را چه دیدید، شاید همان قهوه، خاطره انگیز ترین قهوه ای شد که می نوشید! امّا این شکر را باید با ضمه بخوانید تا معادل این متن بشود. با همه این حرفها، چه این شکر چه آن شکر، هر دو در یک چیز مشترکند، شیرینی! واقعیت این است که شکر با ضمه هم خیلی چیزها را شیرین می کند. چیزهایی بسیار بزرگتر و دلچسب تر از فنجانی چای یا قهوه.
در نوشیدن قهوه، شاید نوعی آسودگی و آرامش را تجربه کنید؛ در عادت به شاکر بودن هم، زندگی آرام و محبتی را خواهید چشید که کم شیرین نیست و خیلی ها در به در دنبالش هستند!
چرا تشکر می کنم؟ چرا تشکر می کنی؟ چرا شکر می کند؟ تا دنیا دنیا بوده، نیروی جاذبه زمین بوده؛ البته مثل خیلی ها که علت نیروی جاذبه زمین را نمی دانند، کم نیستند کسانی هم که دلیل شکر کردن را نمی دانند. شاید خود شما یکی از آنها باشید. اگر عادت تشکر کردن ندارید، خیلی زود باید به آن عادت کنید. تشکر کنید تا نعمت هایتان زیادتر شود؛ رابطه شکر و نعمت مثل رابطه نور و دیدن است. نور اگر نباشد، دیدن تعطیل است. شکر نعمت های قبلی اگر نباشد، نعمت های بعدی هم تعطیل اند. این یکی از قانون های جهان است و برو برگرد ندارد. پس آنها که می خواهند نعمت های بیشتری به سمت شان سرازیر شود، تشکر از نعمت هایی را که دارند، پشت گوش نیندازند. در لغتنامه دهخدا مقابل « نعمت » نوشته شده: « احسان، نیکی، آنچه از نیکویی که در حق کسی کرده شود. » این را نوشتیم تا « نعمت » را یک لغت خاص یا لغتی که برای چیزهای خاصی به کار می رود، ندانیم هر کاری که دیگران به لطف در حق ما کنند، نعمت است.
به عنوان مثال خدا نعمت سلامتی داده؛ یا مردم دور و اطراف و کوچه و خیابان وقتی وسط پیاده رو کیسه پرتقال ها پاره می شود، خم می شوند و پرتقال هایی را که هر کدام دارد به سمتی قل می خورند برایمان جمع می کنند. (اگرچه اینها دو تا نیستند! مردم دور و اطراف و کوچه و خیابان هم اگر لطفی به ما کنند و چیزی از آنها به ما برسد، از خدا بوده و فقط مستقیم و غیرمستثنی است که فرق می کند). اگر کسی کاری برایمان کرد یا کمکی به ما کرد، باید از او تشکر کنیم. این، یکی از واضح ترین علامتها برای تشخیص انسان بودن است. واقعا چطور باید توضیح داد کسی که مدام دلش می خواهد مورد لطف قرار بگیرد ولی حس تشکر کردن از آنهائی را که به او لطف می کنند ندارد، آدم متمدن و انسانی نیست؟
تشکر کنید تا محبوب و محترم باشید؛ چه کسی از دیدن آدم طلبکاری که هر چه با او صحبت کنید، برنمی گردد و یک « خیلی ممنون » خفیف بگوید لذت می برد؟ چه کسی از بودن با آدم پُررویی که حتی به اندازه گفتن یک متشکرم، خشک و خالی هم با ادب و سخاوتمند نیست، خوشحال می شود؟ شکر کنید تا بهترین عبادت را کرده باشید؛ شکر بهترین عبادت خداست ظاهرا ما آدمها، طایفه فراموشکاری هستیم، حواسمان به آنچه داریم، اصلا نیست و خیلی وقتها یادمان می رود از سوی کسی و توسط چه کسانی به این دارایی ها رسیده ایم.

خبرگزاری ایسنا